Zobaczmy, jak na tym tle prezentują się osiągi, jakie Sigma A 35 mm f/1.2 DG II uzyskała w centrum kadru, na brzegu matrycy APS-C/DX oraz na brzegu pełnej klatki.

Jeśli chodzi o zachowanie w centrum kadru, to jest ono po prostu świetne. Już na bardzo wymagającym świetle f/1.2 mamy przekroczony wysoki poziom 60 lpmm, a po przymknięciu przysłony obiektyw jest w stanie wspinać się do okolic 80 lpmm. Formalnie najwyższy wynik sięgający 84.2 lpmm został odnotowany dla przysłony f/2.8.

Warto tutaj zwrócić uwagę, jak duży postęp dokonał się w stosunku do poprzednika, który był wyraźnie większy i cięższy, natomiast na f/1.2 trzymał się okolic 50 lpmm, a jego maksymalny wynik wynosił niespełna 73 lpmm.

Pouczające będzie także porównanie z innymi niedawno przetestowanymi modelami klasy 1.2/35, a mianowicie Nikkorem Z 35 mm f/1.2 S oraz Viltroksem AF 35 mm f/1.2 LAB. Odpowiedni wykres znajduje się poniżej.

W okolicach maksymalnego otworu względnego Sigma wygrywa z Nikkorem, ale lekko ustępuje VIltroksowi. Natomiast po przymknięciu przysłony Sigma musi uznać wyższość swoich konkurentów. Warto jednak pamiętać, że wyniki, jakie ona uzyskuje i tak są świetne, więc wcale nie stoi ona tutaj na straconej pozycji, tym bardziej, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że jest ona z tego grona obiektywem wyraźnie najmniejszym i najlżejszym.

Te najmniejsze rozmiary trochę dają o sobie znać w zachowaniu na brzegu kadru. Po przejściu z centrum do brzegu matrycy APS-C/DX spadek rozdzielczości jest dość wyraźny. Na pocieszenie pozostaje nie mniej istotny fakt, że potem ów spadek jest znacznie wolniejszy, przez co wyniki uzyskiwane na samym brzegu pełnej klatki nie różnią się istotnie od tych, jakie widzimy na brzegu mniejszego detektora.

Najważniejsze jest jednak to, że nawet na brzegu kadru Sigma A 35 mm f/1.2 DG II nie pokazuje żadnych słabych punktów. Na maksymalnym otworze względnym uzyskane wyniki podchodzą pod dobry poziom 50 lpmm, natomiast po przymknięciu przysłony mamy do czynienia z budzącymi uznanie rezultatami docierającymi do prawie 70 lpmm. W efekcie na samym brzegu pełnej klatki to najmniejsza i najlżejsza Sigma notuje formalnie najwyższy wynik wynoszący 67.7 lpmm, wyprzedzając minimalnie Viltroksa i zauważalnie Nikkora.

Podsumowanie tego rozdziału musi być bardzo pozytywne. Nowa Sigma, pomimo zmniejszenia rozmiarów i wagi w stosunku do poprzednika, bardzo wyraźnie poprawiła swoje osiągi. Jednocześnie, będąc lżejszą i mniejszą od swoich bezpośrednich konkurentów, jest w stanie walczyć z nimi na wyrównanym poziomie.

Na końcu tego rozdziału tradycyjnie przedstawiamy wycinki zdjęć naszej tablicy do pomiarów rozdzielczości pobrane z plików JPEG, zapisywanych równolegle z RAW-ami użytymi do powyższej analizy.

A7R IIIa, JPEG, 35 mm, f/1.2

A7R IIIa, JPEG, 35 mm, f/2.8